به گزارش خبرنگار میراث‌آریا، محمد بهرامی سرپرست هیأت باستان‌شناسی گفت: کاوش در یک ترانشه ۵×۵ متر و در بخش‌های آشفته و تخریبی شمال شرق تپه قلا زکه شهرستان خرم‌آباد انجام شد. از آن‌جایی که ترانشه در بخش تخریب شدۀ تپه بود، لایه‌های سطحی ترانشه دارای آشفتگی زیاد و مواد به دست آمده مخلوطی از مواد فرهنگی دوره‌های نوسنگی، مس وسنگ، مفرغ، دوران‌های تاریخی و اسلامی و بعضاً زباله بود. از یافته‌های جالب این لایه‌ها قطعاتی از سنگ ابسیدین خام بود که یکی از این قطعات حدود ۱۰۰ گرم وزن داشت.

او با بیان اینکه عمق پایانی کاوش از نقطه ثابت اندازه‌گیری ترانشه ۱۵۵ سانتی‌متر بود که یک متر از آن را لایه‌های سطحی و دارای آشفتگی تشکیل می‌داد تصریح‌کرد: پس از برداشتن لایه‌های آشفته، در نیمۀ شمالی ترانشه به لایه‌های برجای فرهنگی برخورد شد. عدم وجود سفال و غیبت دست ابزارهای ابسیدینی در بین یافته‌های کاوش، دلیلی بر تعلق لایه‌ها به دوره نوسنگی بی‌سفال و احتمالاً با تاریخ نیمۀ اول هزاره هشتم پیش از میلاد است. 

این باستان‌شناس افزود: تاریخ مطلق استقرار تپه پس از دریافت آزمایش‌های کربن ۱۴ در آینده مشخص می‌شود. یافته‌های کلی حاصل از کاوش شامل دست‌ابزارهای سنگی دوره نوسنگی همچون انواع سنگ‌ مادر، تیغه و ریز تیغه‌ها و قطعات استخوان‌های جانوری بود. علاوه بر این، دو قطعه ابزار استخوانی، سه عدد توکن گلی و یک قطعه استخوان سوراخ شده به عنوان یافته‌های ویژه از دست‌آوردهای این فصل از کاوش بود. لازم به ذکر است که شواهد معماری در این فصل از کاوش به دست نیامد.

انتهای پیام/